Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla...
- Ey muhacir! Sana zamanlar boyunca, yollar boyunca, nefesler sayısınca selâm olsun.
- Ey toprağını, evini, barkını, ülkesini Allah için terkeden, yüzü ak insan:
Sana yürekten dökülen bir kaç cümle ile yakın olmak istiyorum. Benim kırık dökük sözlerim senin makamını ve dereceni ifade etmekten elbette acizdir. Ancak seni yeniden anmak istiyorum.
Eskiler derler ki, zaman; içinde yaşadığın andır. Dün geçmiştir, onu geri getirmen, geçmişi yeniden yaşaman mümkün değildir. Yarın henüz gelmemiştir. Yarına çıkıp çıkmayacağın ise belli değildir.
Öyleyse sen bugünü değerlendirmeye bak.
Zaman, insanın elinde büyük bir imkan.
Aynı zamanda önemli bir emanet...
Zamanın da hesabını vereceğiz. Evet, günü gelince...
Deh rûze mihr-i gerdûn, Efsâne-est o efsûn/
Nîkî be-câyi yârân Furset şumâr yâra!
(Feleğin senin yüzüne kısa bir süre gülmesi geçicidir, iktidar ve servet efsane ve büyüden ibarettir.
Ne var ki eline böyle bir fırsat geçerse, sevgililere (insanlara) iyilik yapmak, iyi ve güzel davranmak için bu fırsatı kaçırma ev sevgili! Hâfız-ı Şîrazî)
Toprağa yabancı kalan insan, ölümü unutabilir.
İnsan acaba toprakla fazla içli dışlı olamadığı için mi agrasif, kızgın oluyor, kendine yabancı kalıyor?
İncelemeye değer.
Toprağı terkedenler, sükuneti, tevazuyu, genişliği, tabiiliği mi unutuyorlar?
İnsan kendi aslına yeterince bakamadığı için mi bünyesine saklanmış cevheri göremiyor?
Bunu göremediği için mi toprakla kendisi arasındaki ayniliğin uzağında?
Acaba bu yüzden mi bazı insanlar toprağı amansızca kullanıyor, tahrip ediyor, kirletiyor?
Bilmiyoruz.
“Güle geldi gülerek, gülleri güldürdü o gül
Gül güler miydi güle, gelmese gülzâre o gül”
Şevkî
Şevkî isimli şair o Gül Güzeli için böyle diyor.
Anlayana ne mutlu...
Dogru ya, gül geldi gülerek, dünyamıza. Ötelerden, maveradan, yani bize göre bir bilinmezlik yurdundan... İlahî bir bağış olarak.
“Rabbim senden kitap dolu bir evle, çiçek dolu bir bahçe dilerim” diyen bilge kişi ne kadar güzel söylemiş.
Şimdilerde evlerde de çiçek var. Bahçeleri, bağları, ya da bayırları, çayırları süsleyen çiçekler evlerin içlerini de süslüyorlar. İnsanlara her an güzelliklerini, kokularını ve anlamlarını sunuyorlar. Temizliğin, sevginin, renklerin, yürek dünyasının enginliğini, arı duru olmanın saflığını takdim ediyorlar. Erdemi, aşkı, vefayı, sadakati, ilgiyi ve iyi duyguları âdeta haykırıyorlar.
