Âh âh diye feryat edene gülelim mi, acıyalım mı?
Sadece acı çekenler mi feryat eder sanıyorsunuz? Ya arzusunu gerçekleştirmek için deli divane olanlara ne demeli? Ya bir dünyalık uğruna, üç günlük dünyalık için koca koca emek sarfedenler için ne düşünelim?
Tam da şu soruları sormanın zamanıdır:
Arkadaş; ne için âh ediyorsun? Bu âhın asıl sebebi nedir?
“Arif isen bil ki bir gün lâlezâr elden gider
Erişir fasl-ı hâzân bağ u bahar elden gider.”
“Eğer bilgi ve anlayış sahibi isen bil ki; günün birinde güz mevsimi gelir, sahip olduğun gül bahçesi, bağ ve bahar elden çıkıp gider.”
Evet şair böyle diyor.
Modern kentlerde yaşayan insanın ayakları yere basmıyor. Yani toprağa, yani aslına yakın duramıyor. Üstelik onun aklı havalarda ve kibirli. Yükseklerde olduğunu zannediyor.
Fabrikalarda, ofislerde çalışıp, büyük binalarda yaşayan insanların sağı solu beton, kaldırım, döşeme, asfalt. İnsanlar ne yana baksa bina görüyor. Her nerede yürüse ayağına toprak değmiyor. İşine giderken ya özel arabasını kullanıyor, ya da toplu taşıma araçlarına biniyor. Hangisine binse toprağa basmıyor.
Aç olmanın kıymeti mi olurmuş denilebilir. Ama bazen aç kalmak, aç kalmayı denemek, açlarla birlikte aynı şeyi hissetmek son derece faydalıdır, uyarıcıdır, hatırlatıcıdır.
Halkımız, “Allah kimseyi açlıkla terbiye etmesin” der. Bu açlığı görmüş, yaşamış, onu iliklerine kadar hissetmiş bir halkın tecrübesidir. Kıtlık yıllarını yaşayanların hatıraları dinlenilmeye değer.
Veda Tepesinin üzerinden Ay doğdu üzerimize...
Hem bizim üzerimize hem insanlığın üzerine, hem de kâinatın üzerine…
Bedir gibi, hilâl gibi, dolunay gibi...
Kur’an O’na ‘sirâcü’l-münîr’, yani ışık saçan bir lâmba diyor.
Fecir, bütün görkemiyle uzak ufukta belirir. Önce hafif bir kızıllık, sonra alaca bir karanlık ve fecir vakti...
Tabiat kitabının sayfaları, kendini anlayarak okuyacaklar için bir bir açılır. Bunun yanında ‘fecre ve çok önemli on gün’e yemin eden Kitabın sayfaları da açılır.
Gökyüzüne doğru ışıklar yayılır. Belli ki ufkun arkasına saklı Güneşin muştusu yaklaşmaktadır.
